Dəqiqə 27: qəhvə fasiləsi

Dəqiqə 27: qəhvə fasiləsi

İş elə bir yerdədi ki, hər gün eyni adamlar, eyni söhbətlər. Səhər saat doqquzda girirəm, axşam altıda çıxıram. Fasilələr cəmi 15 dəqiqə. Çörəkfabrikada texnoloq işləyirəm – xəmirin mayasını, duzunu, şəkərini dəqiq hesablayıram. Riyaziyyat həyatımdır. Amma həyatımda heç vaxt şansın riyaziyyatını düşünməmişdim. O günə kimi.

Həmin gün çörəkfabrikada xətt dayandı. Avadanlıqda nasazlıq, təmir briqadası gələnə qədər gözlə. İşçilərə "çay içməyə vaxtınız var" dedilər. Adətən fasilə olanda yeməkxanada oturub telefonumu vərəqləyirəm. Heç nə maraqlı. Amma həmin gün bir işçi – Rəşad, gənc oğlandı – yanıma gəlib oturdu. "Nə vərəqləyirsən?" dedi. "Heç nə," dedim. "Gəl sənə bir şey göstərim." Telefonunu çıxartdı, ekranı mənə tutdu. mostbet azerbaycan yazısı vardı. "Bunun nə olduğunu bilirsən?" dedi. "Eşitmişəm," dedim, "amma heç vaxt oynamamışam." O güldü. "Mən də bir il əvvəl oynamamışdım. İndi hərdən 10 manat atıram, fikrim dağılır."

Fasilə 15 dəqiqə idi. Rəşad getdi, mən yeməkxanada qaldım. Düşündüm: "Bəlkə həqiqətən?" Çörəkfabrikadan çıxanda axşam altı idi. Evə gəldim, yemək yedim, uşaqlarla danışdım. Onlar yatandan sonra mən mətbəxdə qəhvə dəmlədim. Açdım telefonu, yazdım mostbet azerbaycan. Sayt açıldı. Qeydiyyat – nömrə, kod, ad. Hamısı iki dəqiqə. Daxil oldum. Depozit – 30 manat. Düşündüm: "Üç litr südün qiymətidi, itirsəm də təəssüflənmərəm."

Nə oynayacağımı bilmirdim. Slotlar çox idi. Mən texnoloq kimi hər şeyi ölçüb-biçməyi sevirəm. Elə oyun axtarırdım ki, sadə olsun, qaydaları aydın olsun. "Aviator"u seçdim. Orada təyyarə uçur, əmsal artır, sən vaxtında çıxırsan. Riyaziyyat var: risk, vaxt, ehtimal. Bunu başa düşürəm. Qoydum 5 manat, 2x-də çıxdım – 10 manat. Qoyum 10 manat, 1.5x – 15 manat. Yavaş, amma sabit. Düşündüm: bu da işdir. Necə ki, xəmirə nisbətdə duzu qatırsan, burda da qazancla vaxtın nisbətini tutmalısan.

Yarım saat ərzində 30 manatı 75-ə çıxartdım. Amma sonra bir raundda gözlədim, təyyarə 8x-ə getdi. Çıxa bilmədim – 15 manat itirdim. Qalan 60. Nəfəsim dəyişdi. "Yox," dedim, "artıq duyğular qarışır, dayan." Bağladım telefonu, qəhvəmi içdim. Amma beş dəqiqədən sonra yenə açdım. Çünki düşündüm ki, 60 manatdan nə olacaq? Ya qazanacağam, ya da itirəcəm. Bu mənim üçün vacib deyildi. Vacib olan hiss idi – nəzarət hissi. Texnoloq kimi həyatımda hər şey planlaşdırılıb. Burda isə plan yox idi. Yalnız mən və təyyarə.

İkinci hissədə oyunumu dəyişdim. "Plinko" oynamağa başladım. Top düşür, çarxlara dəyir, sağa-sola gedir, sonra xanaya düşür. Tamamilə şans. Riyaziyyat deyil. Bunu sevmədim. Amma bəyəndim ki, sürətlidir. Qoydum 20 manat. Top aşağı düşdü – 12 manat qazandım. Yenə qoydum – 8. Yenə – 34 manat. Qarışdı. Balans bir anda 118 manat oldu. Nə baş verdiyini anlamadım. Bu, xəmir yoğurmağa bənzəmirdi. Burda heç bir qayda yox idi. Və məhz buna görə qorxulu idi. Amma eyni zamanda cəlbedici.

Bilmirəm niyə, o gecə mostbet azerbaycan mənə elə gəldi ki, həyatımın ən maraqlı riyaziyyat problemini həll edirəm. Top düşür, mən baxıram. Nə edəcəyimi bilmirəm, amma baxmaq dayandıra bilmirəm. Saat gecənin biri yarımdı. Qəhvə soyumuşdu. Uşaqlar yatırdı. Birdən qərara gəldim: "Bəsdir." Balansda 190 manat var idi. Çıxartdım. 150 manatı banka qoydum, 40 manatı özümdə saxladım.

Ertəsi gün işə getdim. Xətt işləyirdi, xəmir yoğrulurdu, çörək bişirdi. Hər şey qaydasında idi. Rəşad fasilədə yanıma gəlib dedi: "Bəs, oynadın?" "Bəli," dedim. "Nə qazandın?" "190 manat." Gözləri böyüdü. "Nə? Mən ən çox 50 qazanmışam." "Mən də 190," dedim. Gülüşdük. O dedi: "Bir də oynayacaqsan?" Fikirləşdim. "Yox," dedim. "Bu gün yox. Bəlkə sabah." Amma bilirdim ki, sabah oynamayacam. Çünki başa düşdüm ki, mostbet azerbaycan mənə bir dərs verdi – şans nəzarət edilə bilməz. İşdə nəzarət edirəm, evdə planlaşdırıram, uşaqları idarə edirəm. Amma oyunun qarşısında hamı eynidi. Və mən qalib gəlmək istəyirdimsə, ən yaxşı yol uduzmağı bilməkdi.

Üç həftə keçdi. O puldan 30 manatı xərclədim – uşaqlara dondurma, yoldaşıma çiçək. Qalanı hələ də bankdadı. İndi ayda bir dəfə mostbet azerbaycan-a girirəm, 10 manat atıram. Bəzən uduram – 20-30 manat, bəzən uduzuram. Fərqi yoxdu. Çünki o gecə mənə öyrətdi ki, qazanmaq hissi puldan böyükdür. O hiss – mətbəxdə tək, soyuq qəhvə ilə, bir təyyarənin uçuşunu izləyərkən. Düşünürsən: bu anda bütün dünya sənə tabe ola bilər. Amma sonra başa düşürsən ki, tabe olan təkcə təyyarə deyil – sən də. Mən buna görə oynayıram. Yox, qumar üçün deyil. Sadəcə xatırlamaq üçün ki, həyatda hər şey nəzarət altında deyil. Və bu, normaldı. Çörəkfabrikada hər çörəyin çəkisi eyni olur. Amma həyatda hər gün eyni olmur. Mən bu dərsi 190 manata aldım. Dəyərdi. Həqiqətən dəyərdi.